نمیدانم چه شد اما هرچه بودیک امتحان طولانی است میدانم سربلند ازآزمن خدا خارج میشوم میدانم زندگی ری سفیدهم دارم الحمدلله روزگارم میگذرد هرچند بابله قربان گویی به اشخاصی که شاید روزینیروی من بودند یاروزی دریک سطح بودیم کاری ازدستم برنمی آید همیشه وهمه وقت میگویم لاهوالله قوه الابلله زندگی آسمانی است که گاه میبارد گاه صاف وبدون ابر سرنوشت نمیتوان بزور عوض کرد اگر خدا یاری کند روزگارمان سفید میشود

کاش میشد قلم مویی برمیداشتم وبربوم زندگی رنگ شادی ونشاط میزدم.کاش میشد قلم جادوییداشتم ورنوشته هایم جان زندگی میدادم.

کاش میشدذهنم راپروازمیدادم تا آسمان ابی .کاش میشد صورت زندگی همچنان سرخ نگه میداشتم.کاش دراین دنیای درهم دستم رادردست میگذاشتم وپشتم ودیواربلدش تکیه میدادم کاش فقط یک بنده مطیع بود.کاش......

غریب روزگاریست-دراین دیارخوش خط خال نمیدانم ازکدام ذهن مشغولیم بگویم ازآنکه شاید بیست سال جانم گروآنجا بودیاازدرددرونم که ناگفته ایست مانند یک راز .آسمان آبی است امانمیداندشایددردل بعضی آدمها موج خاکستری دارد . وخدایی دراین نزدیکی است وخدایی که دستانمان دردست اوست امیدمان فقط وفقط به اوست .